Het mogen uitvoeren van je passie is het wachten waard!

27 juni 2013 is een dag om nooit meer te vergeten. De dag dat ik ’s avonds om 19.25 uur te horen kreeg dat ik mezelf officieel ‘juf’ mocht gaan noemen! Een prachtig moment, maar ook een moment waarop de twijfel toenam.. Wat nu? Een baan zoeken in het westen? Toch verder studeren? Of hier in het noorden rustig gaan zitten wachten totdat je van hot naar her mag lopen? Iedere overweging had z'n fijne kanten, maar ook z'n minder fijne kanten. Wat wilde ik nou eigenlijk écht? Het allerliefst wilde ik hier in mijn eigen huisje blijven wonen en iedere dag fluitend op de fiets naar mijn eigen klasje toegaan.. Daarvan wist ik dat het mij ten alle tijde het meest gelukkig zou maken. Ik besloot om hier in het noorden te blijven wonen en te kijken wat er op mijn pad zou komen..

17 oktober 2013: 15 paar sprankelende ogen kijken mij vol ontzag aan, zo’n 25 ouders schudden mij de hand en vol trots stel ik me voor als dé nieuwe juf van groep 1c!

Mijn grote droom wordt werkelijkheid. Ik mag mijn talenten in gaan zetten om de kinderen wegwijs te maken op school, de kinderen te laten ervaren dat ze geweldig zijn zoals ze zijn en bovendien mag ik ouders op de hoogte brengen hoe het met hun prachtige en unieke kinderen gaat.

10 weken onzekerheid was lastig, maar ik besef nu ook dat ik daar absoluut niet over mag klagen. Ik heb slechts twee keer van hot naar her hoeven lopen, ik heb slechts twee keer als een politieagent voor de klas hoeven te staan, ik heb slechts twee keer mijn navigatiesysteem aan te hoeven doen omdat ik anders de school niet wist te vinden en ik heb slechts twee keer op een school 30 collega’s de hand hoeven te schudden waarvan ik per direct de naam alweer was vergeten.

Ik voel me een gelukkig mens nu ik 9 maanden als juf van groep 1c door het leven mag gaan!