Het mogen uitvoeren van je passie is het wachten waard!

27 juni 2013 is een dag om nooit meer te vergeten. De dag dat ik ’s avonds om 19.25 uur te horen kreeg dat ik mezelf officieel ‘juf’ mocht gaan noemen! Een prachtig moment, maar ook een moment waarop de twijfel toenam.. Wat nu? Een baan zoeken in het westen? Toch verder studeren? Of hier in het noorden rustig gaan zitten wachten totdat je van hot naar her mag lopen? Iedere overweging had z'n fijne kanten, maar ook z'n minder fijne kanten. Wat wilde ik nou eigenlijk écht? Het allerliefst wilde ik hier in mijn eigen huisje blijven wonen en iedere dag fluitend op de fiets naar mijn eigen klasje toegaan.. Daarvan wist ik dat het mij ten alle tijde het meest gelukkig zou maken. Ik besloot om hier in het noorden te blijven wonen en te kijken wat er op mijn pad zou komen..

17 oktober 2013: 15 paar sprankelende ogen kijken mij vol ontzag aan, zo’n 25 ouders schudden mij de hand en vol trots stel ik me voor als dé nieuwe juf van groep 1c!

Mijn grote droom wordt werkelijkheid. Ik mag mijn talenten in gaan zetten om de kinderen wegwijs te maken op school, de kinderen te laten ervaren dat ze geweldig zijn zoals ze zijn en bovendien mag ik ouders op de hoogte brengen hoe het met hun prachtige en unieke kinderen gaat.

10 weken onzekerheid was lastig, maar ik besef nu ook dat ik daar absoluut niet over mag klagen. Ik heb slechts twee keer van hot naar her hoeven lopen, ik heb slechts twee keer als een politieagent voor de klas hoeven te staan, ik heb slechts twee keer mijn navigatiesysteem aan te hoeven doen omdat ik anders de school niet wist te vinden en ik heb slechts twee keer op een school 30 collega’s de hand hoeven te schudden waarvan ik per direct de naam alweer was vergeten.

Ik voel me een gelukkig mens nu ik 9 maanden als juf van groep 1c door het leven mag gaan!

Geluk zit 'm in de kleine dingen...

Al denkend aan deze veel gehoorde uitspraak, vraag ik mij af of je geluk wel écht in kleine dingen kunt vinden. Besef ik, maar ook mijn medemens wel wat geluk inhoudt? Als ik aan geluk denk, word ik dan misschien niet een beetje melancholiek?

Geluk is een zaligmakend gevoel dat je, je door niets of niemand laat afnemen, het gevoel dat je de hele wereld aan kunt en ook het gevoel dat je bang maakt, omdat je beseft dat je dit overweldigende gevoel van geluk ooit weer zult verliezen.

Op het moment dat je gaat beseffen dat dit fijne gevoel van geluk ooit weer weg zal zijn, is het moment aangebroken dat het geluksgevoel aan het wegebben is. Wij mensen zien geluk vaak als iets groots, want grote en gelukkige momenten, zorgen voor grote herinneringen waarin je dat zalige gevoel van geluk nog eens in het klein herbeleeft. Maar kun je geluk pas echt geluk noemen op het moment dat je het kunt herbeleven?

Staan we er wel eens bij stil hoe fijn het zou zijn als we écht gaan genieten van de kleine dingen in het leven?  Geluk ontstaat op het moment dat je alles om je heen even los kunt  laten, je het gevoel hebt dat je de sterkste persoon op aarde bent en dat je, je realiseert dat je de baas bent van je eigen geluk, waar uiteraard wel anderen positief aan bij kunnen dragen. 

Gelukkig worden op het moment dat er een heel klein egeltje in je tuin zit. Gelukkig zijn op het moment dat je een onbekende vader tegenkomt die trots aan het toekijken is hoe zijn dochtertje zonder zijwieltjes verder fietst. Gelukkig zijn op het moment dat een postbode fluitend  aan komt fietsen om je de post te overhandigen. Gelukkig zijn op het moment dat je, je realiseert dat deze hele kleine dingen je toch echt gelukkig kunnen maken. Pas dan heb je toegegeven aan het feit dat je geluk kunt vinden in de kleine dingen van het leven.

Al zittend met een wijntje in de tuin, geniet ik van het uitzicht dat ik al minstens 57 keer heb gezien, kijkend naar de bloemen die prachtig in bloei staan en met een glimlach kijk ik omhoog naar de witte strepen die door vliegtuigen in de helderblauwe lucht worden achterlaten. Tot slot staar ik naar een prachtige zon die al tweeëntwintig jaar deel uitmaakt van mijn leven en dan..... besef ik dat gelukkig zijn heel makkelijk hoort te zijn!

Juli 2013, Tineke de Jager